Stil word ik, als ik jouw zee aanschouw.
Periodiek likt de branding me aan de hielen,
en het geluid der krullende golven hult me in een vorm van rust,
als was het je slapende adem.
De zee is van iedereen, maar tegelijk van niemand.
Is ze vol of is ze leeg ?
Van hieruit lijkt de zee oneindig,
maar het schuim aan mijn voeten maakt me duidelijk
dat ook dat 'machtig watervlak' z'n grenzen kent.
Golven zijn de rimpels der zee :
Een uiting van woede of frustratie
dat de 'eindeloos' beloofde horizon een waanbeeld blijkt.
Daarom zal de zee nooit rusten :
omdat ze telkens weer haar grenzen en beperking ziet.
Het einde van de zee zie ik van hier niet,
maar het zout in mijn ogen doet me eens te meer beseffen
dat je voor altijd een deel van me geworden bent.