De passant

De blikken
spraken delen
waar ik boeken
vol kan schrijven

Na de spijt
zonden
medelijden
in je woorden

Slechts een trieste
vluchtroute…
hoe sneu
hoe snel
hoe stil

Je had gelijk
ik ben te lief
te goed
begripvol

Doet het “zo’n” pijn?
dat jij jezelf
niet kan verdragen
in het passeren
van mijn zijn