Wie had dat gedacht?

Mijn hart stond open al vele jaren,
voor de vrienden, die wij dachten dat ze waren.
De sleutel om mijn hart dicht te doen,
had ik weggeworpen.

Ik zou mijn hart toch voor hen nooit meer moeten sluiten.
Al meer dan 20 jaar, waren we samengebonden
als een roman, dat uit 2 delen bestaat.
2 Families met hun doen en laten.

Wat is er fout gelopen in die jaren,
wij hadden voor hen, plots geen raakpunten meer?
Mijn hart die ik open had laten staan,
kreeg bliksemschichten met onbegrip en een traan.

Die klap had ik niet verwacht,
de deur werd niet zacht dichtgeklapt,
maar per email verstuurt.
Het totale plaatje is weggesmolten.

Wat scheelt er met vrienden zijn,
wat kan er misgaan, als er geen woorden werden gezegd.
Geen enkel woord werd scheef geschreven,
die de andere zou kunnen doorboren.

Wij hadden een goede band,
die is nu uitgedoofd,
onbegrijpelijk, onfatsoenlijk, waarom niet gebeld,
dan had ik een oordeel geveld.

Ik heb schrik om nog vrienden te krijgen.
Zij waren het zand van de zee,
het groen in het bos.
Ik was met gelukkige bloemen bezaaid,
Nu zijn ze totaal omver gemaaid.


Claire Vanfleteren