wat is er met je aan de hand
het komt toch toch, hoop ik, niet van mijn kant
je weet: als er iets is mag je altijd bij mij aanbellen
als je tenminste nog iets aan me wilt vertellen

ik heb iets doorverteld waar jij waarschijnlijk niet zo blij mee was
ik was daarmee achteraf ook niet echt in mijn sas
maar dat ging vooral over mij
en als ik iets vertel wat me dwarszit word ik weer een beetje blij

ik probeer het niet goed te praten want dat kan niet meer
maar ik probeer je wel te vragen:probeer het nog 1 keer
met mij als je "vriend"
al is dat eigenlijk meer dan wat ik heb verdient

je bent echt speciaal voor me
ik denk omdat jou leven het ook niet echt is, de gemakkelijkste
en omdat je mij sommige dingen hebt vertelt
dat je denkt dat iedereen je haat enzo, toen stond ik echt versteld
ik dacht: wow
dit is niet normaal
maar waarom ben je nou speciaal

nou omdat bij mijn andere vrienden nooit echt iets word gezegt
okee ik beken, bij 2 wel en dat is zeker niet slecht
maar dat zijn wel degene die ik het minste zie
ik had vannacht een droom, maar voor mij was het een nachtmerrie
je zei dat het nooit meer goed zou komen tussen ons
en toen ineens: bons
je had me laten vallen als een baksteen
ik lag daar maar, kon nergens meer heen

ik hoop dat dit niet tussen ons gebeurt
als dat wel zo is wordt dat erg door mij betreurd

ho stop, ik vergeet iets het zeggen en het is belangrijk dat ik het even zeg
mijn verliefdheid is namelijk al bijna weer weg
ik snap er niets van, zo ben ik niet, maa ik ben er niet echt verdrietig om
het is namelijk ook wel erg stom
het je een goede vriend, word je verliefd op hem
dan denk ik ook, damn
moet dat nou
maar voor mijn doen is de verliefdheid heel gauw
begonnen maar ook snel weer weg
heb ik eens een keer geen pech

maar het enige wat ik je dit hele gedicht al wel zeggen is
dat ik de vriend die je voor me was heel erg mis