Schandelijk geschonden,
Ik hoor te stoppen met schrijven na dit schrijven,
en al het andere. De poespas van inkt neemt het blad,
en jou, zoals ik jou penetreer, en steelt maagdelijkheid
met en tot zin, om zinloos te blijven.
Het gezegde van mijn liefde is een ongewenste
intimiteit en onverantwoorde reden. Ik verkracht je,
na het ja-woord. Ik verkracht je ongemerkt,
met stoute streken en strepen van mijn pen.
Ik wijs mijn woorden naar jou, de niet-lezer,
die gefraudeerd door mijn beminnen, rust en berust
in mijn hemels lot. Het blad blijft even glad
met woorden, en neen, ik schend je huid niet.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Donderdag, augustus 08, 2002 20:10 |
| "zo licht als en woord toeschijnt aan degene die 't eruit gooit, zo zwaar is 't voor degene die 't opvangt en weegt" Balthasar Gracián.. ik vang en 't gewicht verplettert me.. | |
| Koelemij, Harold: | Maandag, augustus 05, 2002 23:33 |
| oje toch charly zal ik een kaarsje branden proest hahah mooi gedaan har |
|
| xxx jan xxx: | Maandag, augustus 05, 2002 20:54 |
| Eddy zei eens... nee ik wil met haar geen sex...maar de liefde bedrijven...waarom? zij is speciaal:-) xxx jan xxx |
|
| free: | Maandag, augustus 05, 2002 14:02 |
| mn mond valt open... prachtstuk charles Respect! liefs free ~((O))~ |
|
| MayadeBij: | Maandag, augustus 05, 2002 13:44 |
| Ik krijg een onnoemelijk slecht gevoel bij het lezen van dit gedicht, zal wel aan mij liggen, nog een keer lezen... | |
| eddy daemen: | Maandag, augustus 05, 2002 13:34 |
| ik klim in de pen:) die vertelt mij alles wat ik weten wil:) | |
