Doofstomme eigenaar,
Woorden vlijen en vleien het papier
om de kleurloze gedachten,
die leugens van het verleden zijn,
tegen het raam te plakken
van de kamer waarin we staan.
Het is te vroeg om te gaan
en te laat om te vergeten.
We zijn doorzichtig
als de ruit en sierlijk
als het ebbenhouten kader.
We zijn te jong om te weten
dat we te jong zijn. En daarom
zegt de brandende:
'De dood heeft zijn zege,
en liefde de mijne.
De tijd en de tijd en de spijt nadien.
Ikzelf heb er geen,
een leven lang, dan de jouwe.'
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Donderdag, augustus 08, 2002 21:29 |
| *zucht* ik ben te oud om te weten en alles al vergeten :( | |
| PeterdB: | Woensdag, augustus 07, 2002 23:23 |
| Indrukwekkend mooi geschreven Charly. Je gedichten zijn nooit gemakkelijk te begrijpen, vind ik, maar ze roepen altijd wel heel sterk beelden op. | |
| free: | Maandag, augustus 05, 2002 16:08 |
| helaas moet k je vleien en vlijen en k heb r geen spijt van....:) heel mooi geschreven liefs free ~((O))~ |
|
| MayadeBij: | Maandag, augustus 05, 2002 15:58 |
| Wat bijna? Bijna vergeten wie de eigenaar was? | |
| charly: | Maandag, augustus 05, 2002 15:42 |
| (Wat ben ik toch een knoeier soms) Bijna vergeten dus: Geschreven bij het gedicht 'Eigenaar' door Leonard Nolens. |
|
| charly: | Maandag, augustus 05, 2002 15:41 |
| Bijna | |
