Winterkou...

Winterkou, en naakt sta ik,
in de schaduw van het leven.
Om bevroren in de sneeuw,
het laatste beetje weg te geven.
Leeg was ik al zonder jou,
maar nu is al mijn hoop bevroren,
in de winterkou.

Winterkou, ik staar naar boven,
naar het eindeloze grauw.
Vastgevroren aan het leven,
vastgevroren aan mijn hoop op jou.
Leeg ben ik altijd al geweest,
maar toen jij me verliet,
misschien wel het meest.

Winterkou, en hier ben ik,
vastgevroren aan de grond.
Die me bracht en nu komt halen,
die niet wist dat ik bestond.
Leeg was het allemaal wel,
misschien te langzaam of te snel,
Winterkou, en ik denk aan jou.