Depressie...
Mijn handen vastgebonden,
nooit meer zal ik kunnen schrijven,
Mijn wereld in die dwaze beelden,
er zal niets van me overblijven.
En ik wil wel gillen,
maar er komt geen geluid.
Wil van alles doen,
maar het komt er niet uit.
Dit is mijn wereld,
en niemand spreekt mijn taal.
Niemand kan me horen,
maar ze verstaan het allemaal.
Als ik kon, dan zou ik rennen,
Maar de muren zijn te hoog.
In mijn cel wil ik niet langer,
dromen van een regenboog.
En ik wil wel schreeuwen,
maar wat maakt dat uit?
Ik zit op de scherven,
van een gebroken ruit.
En niets dat wil mij horen,
want niets kan mij verstaan.
Hoe is het zo ver gekomen,
en hoe kom ik hier vandaan?
Als ik mijn ogen zou sluiten,
en mijn wereld zou verlaten.
Zou iemand me dan vinden,
en met me willen praten?