Ontduisterd wit,
Het doek toont niets, geen zon,
geen blauw-tonen. Geen clichés,
want dit is geen raam dat uitkijkt
op naakte tanden. Slechts op wit.
Maar wit, dit scherm waarvoor
wij spelen, de mensenmassa
van twee die woelt en vertrapt
wat jij veracht. En ik, en ik,
soms. Ik geef wat ik krijg van voedsel
en je beantwoord me. Nemen is
zoveel moeilijker. Liefhebben is
een peulschil, in contrast met geliefd zijn.
Wit is dit geluk, dus ik staak
het denken met een punt. - Denken. -
En leef het gezeefd, naar behoren. Ik bezeil
je bloed, dat stilaan de honger stilt.
Reacties op dit gedicht
| Hanneke Eirinn: | Zondag, september 01, 2002 11:04 |
| héél erg ontroerend mooi Charly. | |
| MayadeBij: | Donderdag, augustus 29, 2002 12:06 |
| Ik lees, en herlees, en kom vrolijk tot de conclusie dat ik je gedicht begrijp (godzijdank, want hoe ergerlijk is het om aan jezelf te twijfelen) Wat rest mij te zeggen dan mooi, prachtig, respect, en een Kus? Een kus dus, | |
| voske: | Woensdag, augustus 28, 2002 23:20 |
| Straffe kost Charlie,maar wel knap. | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 28 augustus 2002 | ||
| Thema's: | ||