Ergens leefde hier in de buurt een kikker. Er ging eens iemand op zen staartje staan en zo werd deze kikker opgehouden.

Nu, als je goed nadenkt heeft een kikker geen staart om op te kunnen gaan staan. Waarom werd deze kikker dan opgehouden? Wel, elke keer als er iemand in z'n buurt kwam durfde deze kikker niet meer te bewegen als schrik om zich te moeten vertonen met als gevolg dat iedereen hem zou kunnen zien.

Daarom leefde hij ver, heel ver afgezonderd van al de rest. Daar bewoog hij zich zo veel hij zelf wou omdat er toch niemand anders ooit nog maar in de buurt kwam. De andere kikkers lieten ook niks van zich horen omdat ze dachten dat onze kikker nu gelukkig was en ze wilden hem daar niet in storen. Maar niets was minder waar, want onze kikker zou graag hebben gehad dat er eens iemand kwam, gewoon om even te horen of hij het goed maakte, dat zou al genoeg zijn.

Onze vriend de kikker voelde zich hierdoor dus in de steek gelaten en had nog steeds het gevoel dat 'er iemand op zen staartje stond'. Gelukkig kan zijn staarje een beetje uitrekken en kon deze kikker zich hierdoor in een straal van 10 meter bewegen. Dit gaf dus het zelfde effect alsof hij aan een katting zou staan.

Maar hij mocht niet verder komen dan die straal van 10 meter... Zo zou waarschijnlijk wel zen staartje zijn vrijgekomen maar verder ging hij toch nooit want achter die 10 meter stonden nog veel meer voeten klaar die hem bij de minste 'over'treding zouden trappen.

Zo bleef het kikkertje toch wat opgesloten in zichzelf, en niemand die hem kon helpen...