alleen
Ik dacht dat ik alles aan kon,
Nu zal ik niet meer wegzakken,
Nu zal ik geen regen zien maar zon,
Het verdriet heeft mij weer te pakken,
Het zal me nooit met rust laten,
Zo wil ik niet verder leven,
In mijn leven zijn zoveel lege gaten,
Ze waren gevuld voor even,
Maar zoals altijd niet voor lang,
Zal ik ooit iets goed doen,
Het leven maakt me nu zo bang,
Dat ik er niet meer tegen kan,
Dat ik nooit echt blij kan zijn,
Dat er mensen zijn die van mij zullen houden,
Maar die kans is toch erg klein,
Ik wil hier weg,
Alles vergeten,
Ergens verder leven zonder pijn,
Zonder verdriet en pijn,
Zonder al die nare schijn.
Nu zal ik niet meer wegzakken,
Nu zal ik geen regen zien maar zon,
Het verdriet heeft mij weer te pakken,
Het zal me nooit met rust laten,
Zo wil ik niet verder leven,
In mijn leven zijn zoveel lege gaten,
Ze waren gevuld voor even,
Maar zoals altijd niet voor lang,
Zal ik ooit iets goed doen,
Het leven maakt me nu zo bang,
Dat ik er niet meer tegen kan,
Dat ik nooit echt blij kan zijn,
Dat er mensen zijn die van mij zullen houden,
Maar die kans is toch erg klein,
Ik wil hier weg,
Alles vergeten,
Ergens verder leven zonder pijn,
Zonder verdriet en pijn,
Zonder al die nare schijn.
Reacties op dit gedicht
| Nera: | Woensdag, april 04, 2007 19:57 |
| mocht dat je wat verblijden: ik ben blij dat er mensen zijn die net zo voelen als ik soms, en dit ook kunnen verwoorden. | |
| Peter F.: | Donderdag, september 05, 2002 06:08 |
| Lieve An, Leven is liefde en vertrouwen,waar wij weten om mee om te gaan.Als we het geven krijgen we er weinig voor terug. Dat is de mensheid,schut af en toe eens met je schouders er valt altijd wel iets af. Een gevoelig gedicht wat me diep.. raakt Peter F. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: an | 
|
|
| Gecontroleerd door: Goony | ||
| Gepubliceerd op: 04 september 2002 | ||
| Thema's: | ||