Dit huis..
Helemaal alleen
in een huis
vol stilte
waar nog een geur
van woede hangt
die achterbleef
van gisteren
Helemaal alleen
in een huis
vol herinneringen
van harde woorden
en de pijn
die deze achterlieten
in dit lichaam
Helemaal alleen
in een huis
waar geluk
me afgenomen werd
en verdriet
in de plaats
geschonken werd
Helemaal alleen
in het huis
waar ik al
14 jaren ben
maar nooit
de kans kreeg
om te leven
-04.09.2002-
Reacties op dit gedicht
| Passero: | Woensdag, september 11, 2002 21:49 |
| Binnenin dat huis heb je misschien niet de kans gekregen om te leven maar daarbuiten wel. Ik ken je zoals je bent, en aan hetgeen ik zie moet ik zeggen dat je een pracht van een mens bent. Kijk dus niet enkel naar de ruimte waarin je slaapt, eet,... maar ook naar de ruimte waarin je echt leeft, een ruimte waar er vriendin zijn die klaarstaan voor jou, die jou nemen zoals je bent. Die respect hebben voor de persoon die je bent. Die je graag hebben en niet zullen laten vallen. Vergeet nooit d |
|
| Robski: | Donderdag, september 05, 2002 12:52 |
| Luister naar Har... Jij zal een ander huis betreden, die pijn wat laten gaan, iets moois opbouwen... en zij zullen dan zichzelf eens kritisch gaan bekijken... en tot de ontdekking komen dat 't dan toch echt definitief voorbij is.. en inderdaad dan berouw gaan tonen... Keep strong... Love you! xxx ikke |
|
| Koelemij, Harold: | Donderdag, september 05, 2002 12:19 |
| nog effe en dan zal de geur verdwijnen en zal daar alleen nog ruiken naar de mijnen zoek ze zich rot en missen ze je en dan hebben zij de pijn en de vragen die ze nooit beantwoordt krijgen hou vol Har |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Toonie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 05 september 2002 | ||
| Thema's: | ||