Mijn waarheid
Jouw woorden, sloegen mij
met
een onwijs prettige verstomming.
Op momenten
als toen
ben ik klein
kleiner
kleinst
en wil ik vluchten
in de kamer van je armen
waar jouw vingers
de waarheid in mijn haren
zoeken
en vinden
jouw gevleugelde woordjes
gehoor.
Jouw schoot doorweekt
met warme tranen
en het ongeremde zuchten
streelt mijn wangen
en sust
mijn ontembaar verlangen
je nooit meer los te laten
uit angst iets te verliezen
wat ik eigenlijk
nooit
verdiend heb
met
een onwijs prettige verstomming.
Op momenten
als toen
ben ik klein
kleiner
kleinst
en wil ik vluchten
in de kamer van je armen
waar jouw vingers
de waarheid in mijn haren
zoeken
en vinden
jouw gevleugelde woordjes
gehoor.
Jouw schoot doorweekt
met warme tranen
en het ongeremde zuchten
streelt mijn wangen
en sust
mijn ontembaar verlangen
je nooit meer los te laten
uit angst iets te verliezen
wat ik eigenlijk
nooit
verdiend heb
Reacties op dit gedicht
| elemmïré telemnar: | Vrijdag, oktober 20, 2006 21:17 |
| ONWIJS ONWIJS goed egt.. heel heel heel mooi verwoord. het doet me veel omdat het ook verwoord hoe ik denk.. appart tog. bewondering, Elem* |
|
| -lena-: | Vrijdag, september 13, 2002 16:52 |
Heb dit elders al eens gelezen van je, en hij blijft goed... Groetjes |
|
| MayadeBij: | Woensdag, september 11, 2002 14:08 |
| Ongedwongen en toch ook indringend deze, vind 'm goed, | |
Over dit gedicht
| Auteur: Latox | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 11 september 2002 | ||
| Thema's: | ||