ik viel in een put, een duistere donkere put, maar eventjes dacht ik een kaarsje te zien, aan het eind van de tunnel heel eventjes voelde ik verlichting en vergat ik de problemen, en de situatie waar ik in verkeerde, heel even dacht ik dat ik haar zag; haar lach haar traan, ik wilde dat ik ze nu voelde, heel eventjes dicht tegen me aan. Ik dacht dat ik dat lichtbundeltje kwijt was, dat kleine kaarsje in die zo duistere tunnel van mijn leven, zó fel scheen.
Ik dacht dat ik haar kwijt was maar toen ik steeds dieper viel en dieper , werd ik tegelijker tijd meer aangetrokken door haar zachte stem en lieve opmerkingen, dat bundeltje had ook een naam: Cynthia noemde ze zich dat kleine kaarsje dat het duistere deed ontwaken en overspoelde met licht. Dat kleine Engeltje die liet zien dat ze van me hield.
En dat in mij iets losmaakte iets warms wat ik op dat moment nodig had, ze leeft voor mij en ik leefde door. Dankzij haar, die kleine vlam in die zo donkere duistere put.

Cynthia Ik hou meer van je dan je beseft !!!