DE DEUR LAAT OPEN BINNEN
de deur laat open binnen
in geluiden
hoor ik stilte
een kamer vol
met beelden die
het niet meer doen
de stoelen staan
en gaan aan tafel
om te eten, ik kijk
nergens zie ik
mijn gelijk
de spiegel
hangt zijn beeld
op aan een spijker
de muur leunt
tegen het behang
een gang belegd
met bloemetjes
de deur laat
open binnen als ik
weer naar buiten wil
ik verdwaal nu in
een vreemde huid
tijd huilt zijn
vergankelijkheid
chaos die ontwaakt
wil melker
03/10/2002
Reacties op dit gedicht
| Roxette: | Donderdag, oktober 03, 2002 22:20 |
| de titel is al een gedicht op zich...daaronder de verduidelijkende eenzame chaos... mooi.....maar droevig liefs Rox |
|
| Koelemij, Harold: | Donderdag, oktober 03, 2002 10:24 |
| even de anwb bellen Algemene Nederlandse WILMELKER Bond |
|
| tampad: | Donderdag, oktober 03, 2002 09:48 |
| mooi...net zoals (bijna)al je andere dichies.. liefs tamara |
|
| MayadeBij: | Donderdag, oktober 03, 2002 09:19 |
| De beleving schetst de werkelijkheid, prachtig Meneer Melker, en natuurlijk een KUS! | |
| Beverke: | Donderdag, oktober 03, 2002 08:12 |
| Ja Wil, dat was weer even een doordenkertje hoor, ik hou wel van jouw gedichten, groetjes jenne |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 03 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||