MONDEN DOEN NIET VAN ZICH SPREKEN
monden doen niet van zich spreken
ik heb een etalage
met gezichten die niet leven
ogen staren en hun monden
doen niet van zich spreken
ik ken ze uit hun
woorden op papier
tranen en verdriet
zie je in hun trekken niet
als ik ze lees
beginnen ze te leven
ze weven dan herinnering
in het antwoord dat ze geven
ik wil ze handen schenken
een lijf dat kan omarmen
verbazing kweken in hun blikken
ze met gevoel verwarmen
ik ga de winkel sluiten
mijn etalage zet ik buiten
ik ga ze allemaal ontmoeten
ze moeten lopen op hun eigen voeten
wil melker
05/10/2002
Reacties op dit gedicht
| arie: | Zaterdag, oktober 05, 2002 23:30 |
| Dit zijn weer woorden die raken Wil... Geen loze woorden zoals bij zovelen... Jij voelt en ziet wat een ander ontgaat.. Liefs Arie |
|
| flyingbabe: | Zaterdag, oktober 05, 2002 11:12 |
| net zoals blommeke zegt leg ik me bij haar woorden neer maar stt je bent niet alleen ik verheug er me ook al op... mooi geschreven, babe |
|
| blommeke: | Zaterdag, oktober 05, 2002 10:30 |
| ik kan zien dat je je op de meeting verheugd, eindelijk gezichten bij de woorden, leuk,... Blom |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: DiAngeli | ||
| Gepubliceerd op: 05 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||