Waar het blauw de hemel sticht

In de verte
schijnt een licht
hoog boven
waar het blauw
de hemel sticht

Vol diamanten
en valt in plasjes neer
de grond bedrenkt
aarde vult
en nog veel meer

Stroomt overvloedig
als zoete wijn
en gulzig drinken bloemen
schitteren
als teer satijn

En dansen
wiegend in de wind
en glanzen
in brekend licht
door schoonheid bemind

Vullen het decor
van natuurlijke levenskracht
lonkend in de glinstering
van een betoverende
kleurenpracht

Geschreven door

Edwin van Rossen

Reacties op dit gedicht

Edwin van Rossen vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Koelemij, Harold:	Woensdag, oktober 09, 2002 11:22
sjappo edwin

Over dit gedicht

Auteur: Edwin van Rossen
Gecontroleerd door: DiAngeli
Gepubliceerd op: 09 oktober 2002
Thema's: [Natuur] [Leven]