IK ZAG JE IN HET TAKKENWUIVEN
ik zag je in het takkenwuiven
ik zag je in het takkenwuiven
tussen kale sprieten zonder hart
er was geen lucht om aan te raken
zelfs het kraken klonk apart
een fluistering van wind
tracht woorden te herinneren
de vaagheid van een spelend kind
meer schiet me niet te binnen
schaduw steekt de vinger op
verwijst naar donkere kanten
ik zie opeens in je gezicht
de trekken van verwanten
de pijn heb ik van foto's
daar zie je mijn verdriet
je wilde me wel helpen
maar je ogen leefden niet
wil melker
13/10/2002
Reacties op dit gedicht
| Steven Vermeulen: | Zondag, oktober 13, 2002 16:51 |
| ik ken dit gevoel ergens van ... |
|
| lenore: | Zondag, oktober 13, 2002 16:43 |
| Ik heb de eer om als eerste op dit gedicht te reageren....... Gisteren was te kort...heb er toch van genoten,... Net zoals van dit gedicht,... geen woorden voor om te zeggen hoe goed het is... kusjes liefs veel liefs Lotte |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 13 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||