Gestegen steden.
Gestegen steden.
De zon smijt haar gele sprei
nog maar eens over een halve wereld.
De mieren negeren en blijven in de schaduw
op de bodem van het stenen meer.
Ze krioelen en doen dienst
in de donkere kamer van ons ras
op zoek naar edelsteen.
Het beton kan maar huilen.
Het is te sponsachtig geweest,
gezwollen, en uit zijn
voegen gebarsten. Ze is te hoog
en vangt maar wind,
en werkers. Een lithanie
van functies die Engelse namen
prefereren. Het digitaal papier lacht
smakelijk, het beton kan maar huilen.
Reacties op dit gedicht
| xxx jan xxx: | Dinsdag, oktober 22, 2002 19:09 |
| relaxt...de moderne wereld. xxx jan xxx |
|
| Sheena: | Dinsdag, oktober 22, 2002 18:39 |
| perfect en heerlijk vaag precies zoals ik ze zo graag lees ... 1 kanttekening, waarom plaats ik al lezende toch steeds het woordje *alleen*, tussen *kan* en *maar* in de laatste zin ??? Sheen |
|
| wijnand.: | Dinsdag, oktober 22, 2002 17:07 |
| wat hier heel gevoelig van prachtig |
|
| ~Marina~: | Dinsdag, oktober 22, 2002 13:15 |
| dit laat me achter met een triestig gevoel, maar dat zal de bedoeling wezen niet? liefs, |
|
| Koelemij, Harold: | Dinsdag, oktober 22, 2002 11:28 |
| beton en huilen ja Hallo charly ben je nu helemaal zot of zijn het betondruppels |
|
| pramodah: | Dinsdag, oktober 22, 2002 10:55 |
| een gevoel van troosteloosheid overvalt me nu......... | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 22 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||