Quatre-mains.
Quatre-mains.
Polijst al maar de ivoren toetsen,
veren van je vleugel.
We hebben zeven - heiligheid -
harde noten nog te kraken.
Een dodenmars te spelen,
voor de vervallen datum
waarop de oude, eenzame verzen, die nu rusten
in een ondiep graf, zijn gedood.
Wat met één hand werd geschreven
heeft er vier nodig om te branden.
Kijk met me, hoe de vlammen me schoon likken.
Speel met me, een deun voor het vergeten.
Reacties op dit gedicht
| free: | Zondag, oktober 27, 2002 09:36 |
| heel mooi charly... liefs free |
|
| ~Marina~: | Zaterdag, oktober 26, 2002 20:54 |
| de toetsen aangeraakt en een zoete melodie weerklinkt piano... heb er ooit les in gehad in een ver verleden te kleine handen kan geen octaaf overspannen... maar wat ik wou zeggen, geloof ik tenminste, ontroerend gedicht, kan aan mij liggen maar dit raakt liefs, Mar |
|
| NooR: | Zaterdag, oktober 26, 2002 20:54 |
| Idem, wat betreft pianogedichten ben ik meteen verkocht. Maar toch, je kan een piano met een paar woorden vernielen en dat is nu net wat je niet gedaan hebt xxx NooR |
|
| Petite Anette: | Zaterdag, oktober 26, 2002 20:38 |
| Ik ben zeker niet bevooroordeeld, ma ik vind hem ook PRACHTIG. | |
| waterval: | Zaterdag, oktober 26, 2002 18:53 |
| misschien ben ik bevooroordeeld als het om "pianogedichten" gaat....maar deze eenzaamheid is zo intens beschreven.... schitterend..... |
|
| xxx jan xxx: | Zaterdag, oktober 26, 2002 15:01 |
| Misschien mag je ooit branden in de hel...who knows... xxx jan xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 26 oktober 2002 | ||
| Thema's: | ||