HIJ SPEELT WAT MET ZIJN SCHADUW
hij speelt wat met zijn schaduw
gordijnen wuiven langs het raam
vitrage bolt en vlijt zich tegen glas
weer danst er iemand op de keien
zijn ogen lijken niet meer waterpas
zijn dorst klopt aan de deuren
de muur weerkaatst de lach
zijn plas doet bomen treuren
handen zoeken naar houvast
hij speelt wat met zijn schaduw
en zet zich naast hem neer
met de handen saam gevouwen
bidden ze zachtjes tot de Heer
gein vindt ook zijn einde
als tranen stromen met gevoel
in een omhelzing van de wereld
valt hij kussend op zijn smoel
wil melker
03/11/2002
Reacties op dit gedicht
| ina: | Zaterdag, november 02, 2002 19:41 |
| erg mooi | |
| flyingbabe: | Zaterdag, november 02, 2002 12:53 |
| ontroerend gedicht k kan het me voortsellen wat je bedoelt... knuff, babe |
|
| chanellps: | Zaterdag, november 02, 2002 12:53 |
| ontroerend gedicht. Hopelijk niet te hard gevallen... |
|
| Roxette: | Zaterdag, november 02, 2002 11:46 |
| heerlijk beschreven.... ik zie het voor me.. liefs Rox |
|
| wijnand.: | Zaterdag, november 02, 2002 08:38 |
| heel lief en vol van ontroering Prachtig |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 02 november 2002 | ||
| Thema's: | ||