Geen leven zonder jou
Jouw leven was nog veel te jong
het had nog zoveel moois te bieden
Weet je nog, onze eerste kus?
Herinneringen zijn een schrale troost
Ik wil je zo graag achterna komen
wij samen tot de eeuwigheid
Dat hebben we elkaar beloofd
Weet je nog die ene keer?
Ik wil geen leven zonder jou
Je was de enige die ik had
Nu rest me slechts de eenzaamheid
of ’n broodmes in m’n polsen…
Ziek zijn is voor oude mensen
Niet voor een kanjer zoals jij
Je lijden duurde veel te lang
Onze tijd samen was veel te kort
’t Geeft me ’n sprenkeltje blijdschap
’t vooruitzicht weer bij jou te zijn
Samen dansen over de wolken
de korte pijn, daar ga ik voor
En dan verlossende koelte
steeds dieper in mijn vlees
Bloed verspreidt zich overal
Ik voel je warmte al om me heen
Reacties op dit gedicht
| Rayne: | Zondag, november 10, 2002 16:05 |
| Meid, zelden lopen koude rillingen over mijn rug bij het lezen van een gedicht, maar bij dit gedicht voelde ik een ijzige wind door me gaan. Het komt zo akelig bekend voor, het doet me denken aan vervlogen dagen van verdriet, zeer pijnlijk en toch nog zo levendig | |
| natascha joyce: | Vrijdag, november 08, 2002 12:05 |
| het is verlossend, al dat snijden, maar ook pijnlijk, en dat helpt, de pijn in je hart te verzachten. Kus Natascha |
|
| Esther Millenaar: | Dinsdag, november 05, 2002 07:13 |
| He meiske, ik schrik er een beetje van!!! Gaat het zo slecht met je dat je het mes en zelfs de dood als uitweg ziet?? Niet de moed verliezen hoor,want er zijn hier ook nog veel mooie dingen die je gaat beleven en uiteindelijk kom je toch wel waar je nu heen wilt. Alleen heel wat jaartjes later. Heel veel kussies Essie |
|
| Zasan: | Maandag, november 04, 2002 20:36 |
| Onder het thema zelfmoord??? Mooi gedicht. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Jook | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 04 november 2002 | ||
| Thema's: | ||