Nooit meer..
Nooit meer..
Mijn hart zit gevangen
In jouw strik
Van zoete woorden
Die ik steeds weer
Blijf geloven
Aangetrokken
Door het magnetisch veld
Dat je ogen stralen
Blijf ik in de ban
Van jouw wezen
Verlos me toch
Van die gebondenheid
Haal jouw invloed
Van me weg
Laat me gaan
Ik ben ik
Nog steeds dezelfde
En jij bent jij
Verduiveld mooi
Maar jij en ik
Is nooit meer wij
~*Ohw ennuh.. Thema is fictie ;-)*~
-08.11.2002-
Reacties op dit gedicht
| flyingbabe: | Zaterdag, november 09, 2002 19:57 |
| gelukkig is het maar fictie:) knap verwoord cartooneken.. knuff, babe |
|
| Lay-D-Me: | Zaterdag, november 09, 2002 12:24 |
| SUPER Mooi gedicht!!Gelukkig voor jou dat het fictie is!!Voor mij is het de waarheid!!Nou doei (K)KUS(K) Lay-D-Me! | |
| Iejoor: | Zaterdag, november 09, 2002 09:32 |
| HOe mooi.... gelukkig fictie ;-) | |
| Frummel: | Zaterdag, november 09, 2002 00:27 |
| Hahaha ja zet t er nog maar een keer extra bij.. Hoeveel ik hem ook lees, hij blijft mooi! Liefs, Frummel |
|
| Robski: | Zaterdag, november 09, 2002 00:16 |
| Maar goed ook dat 't fictie is... verduiveld mooi geschreven dat wel :) *knufffffxxxxx* Liefs ikketjuhhh |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Toonie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 09 november 2002 | ||
| Thema's: | ||