JE BENT GEEN BIJGELUID
je bent geen bijgeluid
de stilte ruist
legt gedachten uit
in rust die spreken
overbodig maakt
je bent geen bijgeluid
iets op de achtergrond
ik voel je huid, de zachte
lippen op mijn mond
iets op de achtergrond
ik voel je huid, de zachte
lippen op mijn mond
ik proef de kilte van
het afscheid in je zoenen
je schenkt me warmte, maar
de leegte kun je niet verbloemen
het afscheid in je zoenen
je schenkt me warmte, maar
de leegte kun je niet verbloemen
ik neem je glimlach mee
de dwarsstand van je ogen
de uren zijn te snel gegaan
de dag deed meer beloven
de dwarsstand van je ogen
de uren zijn te snel gegaan
de dag deed meer beloven
de stilte ruist en schuurt
verlangen tot een diepe pijn
de hunkering naar samen
zal morgen erger zijn
verlangen tot een diepe pijn
de hunkering naar samen
zal morgen erger zijn
wil melker
21/11/2002
Reacties op dit gedicht
| sundance: | Donderdag, november 21, 2002 19:21 |
| een mooi gedicht wil sun. |
|
| jackyXXX: | Woensdag, november 20, 2002 10:30 |
| In stilte genieten...geluid is dan overbodig, liefde...heel merkwaardig. Voor iemand leven, die persoon alles van je willen geven. Afscheid...een leeg hart, voor altijd verlangend naar die persoon... met smart. Voorgoed voorbij...herinneringen alleen nog in je gedachten, koud,eenzaam de verdere nachten. jackyXXX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 20 november 2002 | ||
| Thema's: | ||