Tranen stromen over mijn wangen,
alsof de wereld gaat vergaan.
Tranen die de woorden vervangen,
die vastzitten in mijn hart.
Tranen die verlangen om bij jou te zijn,
jou te omarmen en vertellen hoe hard het is,
om zonder jou verder te gaan.
Tranen die telkens weer opnieuw en opnieuw,
jouw naam vormen.
Tranen die gewoon de moed niet vinden,
om te vertellen hoe ik je mis
en hoe graag ik je wel nog zie!
Waarom , waarom is het
zo angstig stil zonder jou?
Waarom ben je nu zover...?
"waarom"? is alles wat ik vraag...!