Crucifix.
Crucifix.
Zij zijn het, het metaal van spijkers.
Zij, zij, zij, de vlezigen, trieste strijkers,
bloeddoorlopen wezens, af-en aanwezigen,
holle nagels aan mijn doodskist.
De wangedrochten in de tunnels
onder de sporen, in de krantewinkel,
trutten, in de trein, grutters, onbekoren
bollen van mijn rozenkrans, thans
doornen in mijn oog. Ik tel, ik bid
voor de ongekenden. Ik vloek en vit
op hen, mijn zorgen, onbegrip, mijn sip
verwensen van verdorven mensen.
Zij zijn het, de botten, mijn idee-fixe,
onbewoonbare krotten, ik hun slachthuis,
onkuis, hun vleesmolen, de ziel gestolen.
Zij, zij zijn mijn organisch crucifix.
Reacties op dit gedicht
| Laurens Windig: | Donderdag, november 21, 2002 22:37 |
| Spreekt me aan! | |
| voske: | Donderdag, november 21, 2002 20:58 |
| Hier gaat iets van uit dat beklijft.Heel sterk charly. groetjes,voske |
|
| NooR: | Donderdag, november 21, 2002 20:25 |
| Je bent duister... Ben je bang? xxx NooR |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 21 november 2002 | ||
| Thema's: | ||