DE LAATSTE DRUPPELS AAN HET GLAS
de laatste druppels aan het glas
dromen met muziek
kaarslicht deint en dooft
in traag verbranden, de klank
van een weerbarstig lied
handen zoeken naar elkaar
ogen laten blikken kruisen
zacht gebaar en tederheid
sluiten misverstanden buiten
vlammen spelen vuur
dansen vloeiend in de hitte
na het lichten van gezichten
valt hun schaduw op de muur
de laatste druppels aan
het glas, een flonkering van
tranen, weten hoe het was,
sintels gloeien grijze as
wil melker
22/11/2002
Reacties op dit gedicht
| arie: | Vrijdag, november 22, 2002 16:27 |
| elk afscheid doet pijn Wil... Daar waar liefde was is nu een grote leegte Liefs, Arie |
|
| jackyXXX: | Vrijdag, november 22, 2002 10:00 |
| Heerlijk... strelingen... als zachte muziek in mijn oren, als druppels aan elkaar vastgevroren. Ontdooien in elkaars armen, elkaar naar een hoogtepunt... verwarmen. Bewegende schaduwen langs de muur, het begin van een oplaaiend vuur. Ogen... die dicht gaan, handen... die ineenslaan. Twinkelingen... in de ogen, tranen...met kusjes afdrogen. jackyXXX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 22 november 2002 | ||
| Thema's: | ||