BLEKE BEKKEN BLIJVEN
bleke bekken galmen
bleke bekken galmen hun
onnozelheid in kaalslag
door de dikke vachten
groen staat verderop
te wachten en de herder
punt zijn staf met steen
totdat het dwars geluid
zich weer laat horen
de kudde wordt dan een
de geest gaat jagen
op de prooi, het anderszijn
wordt in het nauw gedreven
honden leiden het venijn
hoeven trappen alles fijn
er is geen ander leven
kaalgeschoren lijven
mekkeren de wereld vol
wollig moet het blijven
wil melker
26/11/2002
Reacties op dit gedicht
| jackyXXX: | Dinsdag, november 26, 2002 13:12 |
| Als alles zo verwarend is, is er toch niets... dat ik mis. Als herfsstormen in allerlei steden,donkere verschrikkingen begint, mensen sidderend...in de aanvlucht van de barre wind. Een strijd leveren...dat tenslotte toch ondergaat, mensen lopen verdreven...van haat. jackyXXX |
|
| Albrecht Paul: | Dinsdag, november 26, 2002 10:51 |
| Rommelig. Onnozelheid, geest en anderszijn... te brede woorden voor dit tafereel, maakt het pretentieus. Laatste couplet niettemin érg sterk! |
|
| koelemij,harold: | Dinsdag, november 26, 2002 09:36 |
| smooties zijn kaal haha Morgen Wil |
|
| DrieGeetjes: | Dinsdag, november 26, 2002 09:15 |
| J-E-P Jij Edele Poëet *knipoog!* Mogguh Wil! Jo. ;o)x |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 26 november 2002 | ||
| Thema's: | ||