Mijn naamloos verdriet.
Mijn naamloos verdriet.
Het had onze vrucht kunnen zijn
maar de zweem lijkt verbod.
Dor zal ze zijn, ongegeten,
doch nooit vergeten.
Van dit zaad
worden geen vruchten geplukt.
Het sterven leeft
voor het leven.
En zo sterf ik
en jij
voor onbepaalde tijd.
Reacties op dit gedicht
| Erna Muermans: | Zondag, mei 11, 2003 22:22 |
| prachtig weergegeven bitterheid...verdriet... Erna |
|
| Hanneke Eirinn: | Dinsdag, november 26, 2002 18:38 |
| droeflottig Charly boy :( hmm long time! kus!! |
|
| Iejoor: | Dinsdag, november 26, 2002 14:18 |
| Net als dat je leeft, voor onbepaalde tijd... Vergeet de tijd, pluk de dag... Mooi gedicht, liefs Chiara. |
|
| aseos: | Dinsdag, november 26, 2002 13:47 |
| prachtig! Kus soesa | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 26 november 2002 | ||
| Thema's: | ||