IN LICHT DAT UREN SCHEMERT
in licht dat uren schemert
bomen staren in de mist
huilen druppels op de straten
het geluid vermindert zicht
stilte voelt verlaten
gevangen in het grijs
dat kilte is gaan dragen
omklemmend soms met ijs
als de vorst is aangeslagen
takken wijzen troosteloos
verloren naar de hemel
aarde lijkt wel bodemloos
in licht dat uren schemert
stappen dempen in het gaan
op wegen zonder richting
straatlantarens zijn wel aan
maar geven geen verlichting
wil melker
06/12/2002
Reacties op dit gedicht
| Vermeulen Rudy: | Zaterdag, december 07, 2002 00:08 |
| mooie schets van een.... wandeling in het winter bos... mooi... groeten rudy. |
|
| arie: | Zaterdag, december 07, 2002 00:06 |
| Als het zicht minder word, dan vangt jouw blik nog schoonheid Liefs, Arie |
|
| wil melker: | Vrijdag, december 06, 2002 18:46 |
| de tweede strofe is zo geworden..... gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen bekleed met witte rijp als de vorst is aangeslagen |
|
| margot: | Vrijdag, december 06, 2002 11:44 |
| juweeltje!!!!! vooral de laatste strofe ('k denk na) liefs,margot |
|
| jackyXXX: | Vrijdag, december 06, 2002 10:19 |
| Een mooi seizoen...kilte dringt naar binnen, druppels hangen omlaag...als ijspinnen. Donkere stille nachten, dromen die onze pijn even verzachte. Maar niet getreurd...over 15 dagen gaan de dagen weer lengen, daarna naar een nieuw seizoen aftellen. jackyXXX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 06 december 2002 | ||
| Thema's: | ||