Ik leerde je kennen,
op een zaterdagavond.
We kwamen goed overeen met elkaar,
het werd al nacht.
En ja we gingen door tot de morgend.
Maar dan moest het afscheid komen,
het deed pijn.
Ik miste je al van de eerste seconde,
dat je niet meer bij me was.
Daarna kwamen we elkaar nog enkele keren tegen,
ik was zo gelukkig.
Ik geloofde dat jij mijn nieuw liefje ging worden.
Mijn hart ging sneller voor je slaan,
ik had kriebels in mijn buik.
Maar toen ik het je probeerde uit te leggen,
zat je gewoon met mij te lachen.
Ik rende boos weg,
en kwam me achterna dat het niet zo was bedoelt.
Je wilde me ook en je wou me zeker niet kwijt.
Nu zijn we nog steeds kameraden,
niet meer even goede als tervoren.
Maar toch blijf ik hier stil,
in mijn hartje hopen,
dat ik ooit de jouwe ga mogen zijn,
en dan wel voor altijd!
Want ik zie je echt heel graag!