GODVERLATEN STAART DE LUCHT
godverlaten staart de lucht
nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij ogen uit de
scherven van mijn dromen
ik wist dat je zou komen
jij was in gisteren gehuld
op een vlakte zonder sporen
vandaag is samen eindelijk geboren
wil melker
13/12/2002
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Zondag, december 15, 2002 00:05 |
| laat ons samen in mijn lichaam opengaan tot levenslot. groetje, hans |
|
| jackyXXX: | Vrijdag, december 13, 2002 10:00 |
| Lopend met elkaar...langs de branding, Van binnen...herinneringen in oplaaiing. Winterse dagen...met wat zonneschijn, heerlijk de koude dagen samen met iemand te zijn. Gisteren... alweer voorbij, een nieuwe dag...jij en mij. Als je hardop droomd komen ze wel eens uit, het is maar wat je op dat moment besluit. Geniet van het samen zijn, want liefde...is zo mooi...zo fijn. jackyXXX |
|
| Caroline Maas: | Vrijdag, december 13, 2002 07:16 |
Wauw Wil, wat een heerlijk gedicht! Het is niet alleen mooi geschreven, maar het klinkt ook nog eens geweldig: Samen Liefs, Caroline |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: caroline | ||
| Gepubliceerd op: 13 december 2002 | ||
| Thema's: | ||