[...mijn leven...]
ik kan het niet meer aan
ik verdraag het niet lang meer
was het nu toch maar gedaan
al dat verdriet telkens weer
zoveel tranen in 1 mens
dat had ik nooit geweten
andere gevoelens zijn mijn kerstwens
zodat ik mijn angsten kan vergeten
littekens voor het leven
het laatste jaar heeft mij getekend
je moet geen medelijden geven
ik weet wel wat dat meestal betekent
ik denk dat ik geen beter leven verdien
het zal zo wel moeten zijn
1 ding heb ik ondertussen ingezien
ik ben het waard, al die pijn
ik verdraag het niet lang meer
was het nu toch maar gedaan
al dat verdriet telkens weer
zoveel tranen in 1 mens
dat had ik nooit geweten
andere gevoelens zijn mijn kerstwens
zodat ik mijn angsten kan vergeten
littekens voor het leven
het laatste jaar heeft mij getekend
je moet geen medelijden geven
ik weet wel wat dat meestal betekent
ik denk dat ik geen beter leven verdien
het zal zo wel moeten zijn
1 ding heb ik ondertussen ingezien
ik ben het waard, al die pijn
Reacties op dit gedicht
| dancie: | Zaterdag, december 14, 2002 16:29 |
| he meid...zitten we allebei in dezelfde zwarte put? zeg, gij verdient wel een prachtleven he, weet ge wat we doen, we gaan same bij het circus danse en kome nooit meer terug...ok?nee snie echt de oplossing eh ma...ge weet dat mijn deur hier openstaat eh -x- | |
Over dit gedicht
| Auteur: Stella | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 14 december 2002 | ||
| Thema's: | ||