[...verborgen...]
Mijn gevoelens
verstopt voor al de rest
mijn gedachten
kwellen me als de pest
Het is waar
ik kan geen reden bedenken
ik ben nu eenmaal zo
en al je vragen beginnen me te krenken
Nu moet je niet schrikken
je doet heus niets verkeerd
en als ik erbij nadenk
ben ik degene die irriteert
Ik weet wel hoe het komt
ik leef vaak in een wereld van mijn eigen
mijn wereld van verdriet
waar ik liever over blijf zwijgen
Je hoeft het niet te weten
trek je er niets van aan
ik weet niet wanneer, maar ik kom wel terug
als mijn eigen wereld verdriet is vergaan
verstopt voor al de rest
mijn gedachten
kwellen me als de pest
Het is waar
ik kan geen reden bedenken
ik ben nu eenmaal zo
en al je vragen beginnen me te krenken
Nu moet je niet schrikken
je doet heus niets verkeerd
en als ik erbij nadenk
ben ik degene die irriteert
Ik weet wel hoe het komt
ik leef vaak in een wereld van mijn eigen
mijn wereld van verdriet
waar ik liever over blijf zwijgen
Je hoeft het niet te weten
trek je er niets van aan
ik weet niet wanneer, maar ik kom wel terug
als mijn eigen wereld verdriet is vergaan
Reacties op dit gedicht
| Iejoor: | Maandag, december 16, 2002 10:32 |
| Lieve Hanne*Panne, Soms is de wereld vol verdriet, maar om je leven in evenwicht te houden, heft het zich op, met positieve dingen in het leven.... Alleen soms kijk je erover heen, het kunnen de allerkleinste stukjes zijn die je je maar bedenken kan. Zoek niet naar geluk, want het geluk rent meestal al achter je aan, of ligt al voor je voeten... Liefs Chiara. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Stella | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 15 december 2002 | ||
| Thema's: | ||