DE KLEUR WAARMEE JE TEKENDE WAS ROO
de kleur waarmee je tekende was rood
ik streelde bergwanden
en mijn handen voelden
weer jouw ziel
je gebeente was
versteend, alleen de graven
kenden nog je tekening
het was de rekening
die je ons schreef toen jij
hier in de rots verbleef
ze hadden alles uitgemoord
je dagelijkse bede voor bestaan
werd door de goden niet verhoord
de muren bloeden
door de beelden van je dood
de kleur waarmee je tekende was rood
wil melker
18/12/2002
Reacties op dit gedicht
| arie: | Woensdag, december 18, 2002 17:00 |
| Ergens herken ik dit verhaal Wil.. Maar ik kan het niet echt meer plaatsen. Wel mooi zoals je het verwoord Liefs, Arie |
|
| jackyXXX: | Woensdag, december 18, 2002 15:14 |
| Jouw strelingen...jouw handen, jij kan alles laten branden. In de warme kleuren van het rood, genietend van alle kleine dingen...tot aan de dood. Niet alles door goden verhoord, maar ...prachtig in een gedicht verwoord. jackyXXX |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 18 december 2002 | ||
| Thema's: | ||