EEN LEVEN AAN DE ZELFKANT
een leven aan de zelfkant
bomen ruisen groen
stammen kringen statig bos
en wuiven met hun takken
eens per jaar de bladeren los
die dwarrelen een
kleurig herfsttapijt dat
in de winter modder wordt en
het geluid van stappen smoort
niet alle bomen maken bos
ze hechten niet aan struiken
vervlechten moeilijker met
sfeer uit sprookjes van weleer
ze staan wat afgelegen alsof
ze niet om bossen geven en
groeien op als eenling aan de
rand, een leven aan de zelfkant
wil melker
29/12/2002
Reacties op dit gedicht
| Vermeulen Rudy: | Zondag, december 29, 2002 23:06 |
| Mooi... Als een zilveren in een donker woud...meermaals gelezen... groeten rudy |
|
| jackyXXX: | Zondag, december 29, 2002 20:27 |
| Iedereen staat wel eens ergens alleen voor, of ze willen of niet...het leven gaat gewoon door. Niet te lang stilstaan...en omkijken, maar doorgaan...ontarmen en verder reiken. Soms...is iets onuitgesproken, had ik de toverspreuk maar doorbroken. Eenzaamheid is immers geen wens, voor jou niet...voor mij niet...voor geen mens. jackyXXX |
|
| herfstkind: | Zondag, december 29, 2002 18:15 |
| wouw, ik sta versteld, verleren zal je het niet, dat is zeker, mooi gedicht liefs Evi |
|
| lani: | Zondag, december 29, 2002 15:28 |
| afgelegen... alsof eenling weer zo mooi en diep Wil !!! x-x-x |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 29 december 2002 | ||
| Thema's: | ||