Die ogen...
Een ster schittert van achter je ogen,
ze verblinden me keer op keer.
Stiekem probeer ik ze te vangen met mijn ogen en
te bewaren in mijn verlangen.
Ik zou blijven staren als ik mocht,
blijven dromen als ik kon en
die blik voor eewig bewaren.
Een golf van zweet en aanraking herinnert me,
ontnuchterd me,
ik zweef, kreun en besef dat ik niet alleen ben,
maar met hem,
van mij alleen.
Reacties op dit gedicht
| MayadeBij: | Zaterdag, januari 18, 2003 10:24 |
| Hmm, ik besef dat ik niet alleen ben als de t.v. me wat meewarig aankijkt vanuit een lege plank met boeken, hmm, | |
Over dit gedicht
| Auteur: ann | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 18 januari 2003 | ||
| Thema's: | ||