Die ene middag ik kwam vrolijk uit school,
Ambulance gehoord,
Ach vast allemaal niet zo kwaad.
Kom je thuis,
Hoor je ze met ernst zeggen,
Opa is met spoed naar het ziekenhuis verhuist.
Na weken van onrust kom je erachter dat je opa kanker heeft,
Dokters vertellen dat hij niet meer lang te leven heeft.
En dan die dag van zoveel verdriet,
Dat ze van te voren kunnen voorspellen dat je opa s avonds niet meer leeft.
Dan de dag van crematie,
Niemand huilt,
En ik.. ik in me eentje zit te huilen van verdriet,
Wil wat zeggen door de microfoon,
Maar het gaat gewoon niet...
Hij heeft het vast nooit meer gehoord,
Maar wat ik zei opa, was
IK VERGEET JE NOOIT!!!!!!!!