Opeens kwam alles naar buiten,
Tranen...
Als een leger,
iets wilde hen tegenhouden,
maar de kracht versterkt door gevoel...gedachtes...
maakten hen ontastbaar;
Ze veroverde m'n wangen, alsof ze allang gewonnen hadden,
niets hen meer kon verslaan...
Het nog nooit overwonnen leger,
dat geen vijanden kenden, maar alleen maar zwakheden;
mijn gedachten, mijn gevoel...
Enige gevaren voor hen, is dat beetje geluk--->waar ik zo hevig naar verlang.
Maar zolang zij ten strijde blijven trekken, versterkt worden en geluk allang ten dode hebben opgeschreven...
is er alleen nog maar dat sprankeltje verlangen, naar die eeuwige vrede,
die me nog eervol laat sterven,
voor dat mooie bedoelde vaderland; Mezelf...