Tot morgen
Tot morgen
Ik kus de nevel van je huid
Proef even de zoetheid van je bloed
Fluweelzacht haar streelt mijn geweten
Ik wil het niet, maar echt, het moet
De sterren in de diepe avond
De witte sneeuw valt op jouw wang
Alweer die ogen vol verbazing
Ik snap het wel, want jij bent bang
Van wit licht wil ik echt niets weten
Het duister is mijn plaats, altijd
Maar als ik zacht jouw bloed proef, liefste
Bekruipt mij een gevoel van spijt
Elke weekdag, elke avond
Kruipt de tijd aan mij voorbij
Neem ik ook jou in mijn armen
Neem ik levens stil tot mij
Mensenharten vol met vragen
Zachtjes, zachtjes uitgewist
Ik vloei even stille tranen
En verberg mij in de mist
Tot morgen
Ik kus de nevel van je huid
Proef even de zoetheid van je bloed
Fluweelzacht haar streelt mijn geweten
Ik wil het niet, maar echt, het moet
De sterren in de diepe avond
De witte sneeuw valt op jouw wang
Alweer die ogen vol verbazing
Ik snap het wel, want jij bent bang
Van wit licht wil ik echt niets weten
Het duister is mijn plaats, altijd
Maar als ik zacht jouw bloed proef, liefste
Bekruipt mij een gevoel van spijt
Elke weekdag, elke avond
Kruipt de tijd aan mij voorbij
Neem ik ook jou in mijn armen
Neem ik levens stil tot mij
Mensenharten vol met vragen
Zachtjes, zachtjes uitgewist
Ik vloei even stille tranen
En verberg mij in de mist
Tot morgen
Reacties op dit gedicht
| tim balthazar: | Maandag, februari 17, 2003 16:46 |
| heel mooi groetjes tim |
|
| Iejoor: | Maandag, februari 17, 2003 15:29 |
| Niets tot morgen, wordt wakker, ook vandaag, en leef... |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Joyce | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 17 februari 2003 | ||
| Thema's: | ||