Alles en meer...
Ik wouw dat ik je met deze beslissing helpen kon
Want ik herinner me nog steeds
Ik wouw dat ik iedereen vertellen kon
Want ik herinner me nog steeds
Dat wij samen gelukkig en oud zouden worden
Want ik herinner me nog steeds... ALLES
Alles...
Is wat we waren
Alles en meer...
Is wat we waren en misschien straks niet meer zijn
Dat gevoel, die angst en onzekerheid doet me vreselijke pijn
De vraag wanneer zie ik je weer
Zullen we hier ooit om lachen
En zal alles dan weer goed zijn?
Of ben ik straks alleen gevangen in mijn verdriet
In de volksmond, weer 'vrij'
Alleen, zo zie en voel ik het niet
Want zonder jou, sterft het mooiste deel van mij
Want ik herinner me nog steeds
Ik wouw dat ik iedereen vertellen kon
Want ik herinner me nog steeds
Dat wij samen gelukkig en oud zouden worden
Want ik herinner me nog steeds... ALLES
Alles...
Is wat we waren
Alles en meer...
Is wat we waren en misschien straks niet meer zijn
Dat gevoel, die angst en onzekerheid doet me vreselijke pijn
De vraag wanneer zie ik je weer
Zullen we hier ooit om lachen
En zal alles dan weer goed zijn?
Of ben ik straks alleen gevangen in mijn verdriet
In de volksmond, weer 'vrij'
Alleen, zo zie en voel ik het niet
Want zonder jou, sterft het mooiste deel van mij
Reacties op dit gedicht
| Michiel Simons: | Dinsdag, februari 18, 2003 22:14 |
| Nou het is mijn eigen gedicht dus commentaar heb ik niet, wil je weten waar het voor geschreven is? Voor mijn schatten van schoonouders die mijn vriendin voor een keuze zetten, hun of mij... reden? Leeftijd, hoe oud zijn we dan? Zij bijna 17, ik bijna 21... logisch toch ook... :S | |
Over dit gedicht
| Auteur: Michiel Simons | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 18 februari 2003 | ||
| Thema's: | ||