Wiegend rusten
Huilend
mezelf slepend over naakte wegen
Wiegend rusten
Vermoeide dromen
De kilte, geen ontkomen
Doorheen bergen van lege kennis
waarachter de mens zich gemakkelijk
versteken kan
De illusie van gedachten in nog meer
gedachten die men zo moeilijk
doorprikken kan
Op weg
vrij van reflecties, hoe een mens zich
verhalen moet
Echt
vrij van de drang om te creëren wat ik
werkelijk niet ben
Dromen… ze glijden terug in baan over
de ronding van de maan
Een nachtgezicht van die warme glimlach
dat eindloos schittert in het avondlicht
Reacties op dit gedicht
| koelemij,harold: | Zondag, maart 02, 2003 15:27 |
| gunther in de diepte en ik zie het alweer een wijn is ook lekkerder als hij gerijpt is. zo te zien staat hier een grand cru haut medoc ;) |
|
| Sheena: | Zondag, maart 02, 2003 14:10 |
| weloverwogen doorleving streelt mijn oog in grijstinten ... een schoonheid, opnieuw .. Sheena |
|
| Ria Overwater: | Zondag, maart 02, 2003 13:59 |
| Zo zie je even een tijdje niets en zo ben je weer terug met een enorm waanzinnig diep en mooi gedicht... Liefs Ria |
|
Over dit gedicht
| Auteur: gunther vandenberghe | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 02 maart 2003 | ||
| Thema's: | ||