Lieve Linda,
Ik ben zo blij dat je er voor me bent,
en dat je me kent.
Of je me goed kent weet ik niet.
Want als ik me down voel en even iets
tekort schiet weet niemand met me om te gaan.
Zelf ik weet niet hoe ik moet omgaan
met mijn eigen verdriet.
Ik voel zo veel,
en ben zo blij dat ik vooral leed met je deel.
Je leest mijn gedichten en
probeert me te begrijpen.
Ik weet dat je het nooit helemaal zou kunnen,
maar om het je te laten proberen
laat ik je zeker gunnen.
Ik weet dat ik je altijd kan bellen,
en je alles kan vertellen.
Maar ik vind het zo moeilijk om praten
en me helemaal los te laten.
Ik wil zograag in stilte zijn,
dat vind ik zo fijn.
Niemand die zeurt,
of me net weer verder de put in sleurt.
Lieve Linda,
Ik weet dat ik een rare ben maar
wel met een hart van goud,
en vergeet niet dat ik
heel veel van je houd.....
Veel liefs Anneke