Kijkend naar die foto van jou
denkend hoeveel ik wel van je hou.
Zo zit ik hier,
met niet al te veel plezier .
Want ik mis je,ik mis je zo hard...
Soms denk ik ik kom naar je toe maar je bent er niet meer
en dat vergeet ik keer op keer.
Ik kan het vaak niet geloven,
dat jij niet hier bent maar hierboven.
Waarom namen ze jou?
Ik kon niet eens meer zeggen dat ik van je hou.
Die avond dat ik uit de douche kwam,
en mama me in haar armen nam.
Die avond vergeet ik nooit
Want ze vertelde me dat jij was heengegaan
weggerukt uit ons bestaan.
Ik kon niet geloven dat jij was verdwenen,
die avond heb ik me in slaap moeten wenen.
In men bed dacht ik aan alles wat we samen deden,
dingen die we nu niet meer kunnen,
omdat iemand het ons niet wou gunnen.

Elke avond ,elke dag elk uur denk ik aan jou,
ik mis je steeds meer en meer,
simpelweg omdat ik niet meer kon zeggen dat ik van je hou

Zal de pijn ooit wegggaan??