Voor mijn beste vriendin
't Zonnetje schijnt nu even niet
toch niet voor jou, denk je
de wereld lijkt zo eindeloos groot
en in alle kleine dingen raak je gevangen
als een spin in zijn web
straks sta je versteld van je eigen kracht
als de wolken weer verdwijnen
en de gouden zon gaat schijnen
en op je lieve gezicht zijn warmte geeft
dan krijgt de wereld weer kleur
de bloemen een frisse geur
vogeltjes fluiten
en lokken je weer naar buiten
maar ondertussen zijn wij er voor jou
laat je verwennen en je hart verwarmen
wat nu telt, ben jij
we helpen je vleugels te helen
tot je weerom kan vliegen,
op eigen kracht
toch niet voor jou, denk je
de wereld lijkt zo eindeloos groot
en in alle kleine dingen raak je gevangen
als een spin in zijn web
straks sta je versteld van je eigen kracht
als de wolken weer verdwijnen
en de gouden zon gaat schijnen
en op je lieve gezicht zijn warmte geeft
dan krijgt de wereld weer kleur
de bloemen een frisse geur
vogeltjes fluiten
en lokken je weer naar buiten
maar ondertussen zijn wij er voor jou
laat je verwennen en je hart verwarmen
wat nu telt, ben jij
we helpen je vleugels te helen
tot je weerom kan vliegen,
op eigen kracht
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Liliane Dom | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 07 april 2003 | ||
| Thema's: | ||