Eerst en vooral wil ik zeggen dat dit niet zomaar een gedicht is, het is eerder een manier om de emotie die'k nu beleef neer te schrijven en uit te drukken, in de hoop dat 't me enigszins oplucht en me verlost uit m'n kwelling...

Lees en volg m'n relaas
Laten we teruggaan in de tijd,
zo ongeveer 4 maanden geleden...
Ik had op internet 'n meisje leren kennen,
van wie'k oorspronkelijk niets afwist, maar
waarbij 'k achteraf bekeken er 'n goed gevoel bij had.
We konden uren lang praten over onze emoties, verlangens, angsten, gevoelens, ideeën en gedachten.
Er begon zich een band tussen ons te vormen,
heel spontaan en uiterst oprecht en gemeend.

'k Had nooit tevoren zo'n iemand ontmoet of laat staan
mee gesproken die zo'n fantastische kijk op de wereld had, die me steunde, aan wie'k m'n leven kon vertellen.
Ik, van nature nogal teruggetrokken, heb nooit 't gevoel gehad dat ik een foute zaak deed met haar dat allemaal te vertellen, zij trouwens ook niet over haar leven.
't Klikte tussen ons, dat voelde ik aan, maar zou dat ook in 't echte leven zijn?

Daarom besloten we 's af te spreken.
Ik was enorm zenuwachtig de dagen ervoor, omdat ik echt heel neig wou dat ze me leuk vond en dat 't iets zou worden tussen ons, want zo iemand had ik tevoren nog nooit gekend.
Uren liep ik thuis ijsberend rond, tot ergernis van m'n ouders en de dag zelf was ik nóg zenuwachtiger.
Ik wachtte haar op aan de ingang van een station, bevend door de koude winterdag die sterke striemen koele wind blies, maar vooral denk ik ook door m'n zenuwen.
Op internet had ik echt het gevoel gekregen iemand unieks ontmoet te hebben, voor wie'k alles wou doen en alles met haar delen en daarom wou'k , hoopte ik dat 't ook in 't echt zou klikken tussen ons.

En dan, opeens, kwam 'r een jongedame naar me toegewandeld, 'k vergiste me niet met andere mensen, ik wist in m'n hart dat zij het was. Ze was zo mooi, had zo'n lief gezichtje, alsof ze maar net uit de hemel was afgedaald speciaal voor mij, 'r haar, strak gebonden op een staart, huppelde op en neer wanneer ze naar me toekwam, haar stem was zo lief en zacht en ze sprak met zo'n warmte, zo'n liefde dat ik meteen helemaal weg van haar was, haar ogen glansden zozeer, zoals de schittering van een sterke zuiderse zonnestraal op een onbeschreven afgelegen waterval.

Ja, zij was 't echt, 't leek alsof ze rechtstreeks uit m'n dromen kwam, dat was ze ook!

We wandelden gezellig rond en bezochten vele winkeltjes die bekleed waren met allerlei romantische verzen, gedichtjes en prentjes. 'k Was nog steeds zo zenuwachtig, maar 'k luisterde aandachtig naar al wat ze te zeggen had, al was het maar gewoon om haar zalige stem te horen. Geleidelijk aan begon ik ook allerlei zaken te vertellen en werd ik wat kalmer.

We wandelden rustig verder, onze armen in mekaar verwikkeld, en langzaam aan raakte ik zo bevrijd door haar, 'k besefte mij naarmate de dag verliep steeds meer wat ik voor haar voelde en dat deed 'n enorm blok van m'n schouders nemen.
En dan volgde het, onze eerste kus...'k zeg je nog nooit had ik zo'n passievol, emotioneel geladen, wonderlijk gevoel gehad, niet alleen voor die kus, maar ook omdat die kus een bevrijding betekende, een ware openbaring. 'k Hoefde me niet langer nerveus te voelen en 'k kon stilletjes aan mezelf zijn en haar tonen wat ik voor haar voelde!

Onze namiddag verliep nog gezellig, losser en vrolijker. oooh god, was ik zo blij...ze gaf me de hele dag 't mooiste gevoel ter wereld, ze bracht me enorm veel geluk en heel m'n dag was gewoon prachtig.
's Avonds, vanin m'n bed, dacht ik nog steeds aan haar, terugdenkend aan onze dag, 't weer voor m'n ogen laten afspelen en ik genoot ervan, zij was helemaal 't wondertje dat in m'n leven gekomen was. De hele dag had ik zooooooooooo'n fantastische gevoelens, want ook die "angst" en zenuwachtigheid waren de moeite waard, ze bleken voor 't eerst in m'n leven zelf geweldig aan te voelen.

Onze eerste dag samen...hmmmmmmm kon jij - lezer nu maar zien hoezeer 'k geniet als ik 'r terug over nadenk.