Was het in de sterren geschreven dat we voor elkaar geboren waren.
Ik dacht dat ik eeuwig van je schoonheid zou kunnen genieten.
Waarom is het zo gegaan, waarom moest cupido sterven voor hij schoot
waarom kon ik niks doen. Ik heb nu alleen mijn pen waarmee ik mij verdriet
kan verzachten door mijn leed op dit blad te schrijven, en zo zal het eindigen
met deze inkt op dit leeg blad...
en wanneer dit blad zal verloren gaan zal er niets meer over zijn, zoals een kaars
die omsluierd wordt door de nacht en uieindelijkdooft...
Zoals de laatste sneeuw die sterft door de komst van de zon.
Zo is het leven gedoofd en ben ik omsluierd door verdriet,
Wat moet ik nu doen,
Zij was mijn licht en is nu verdwenen...
Ik heb mijn hart aangeboden en het bleef in de regen achter...
En zo zal het eindigen...
alleen het meisje met het eeuwig licht die mij uit de duisternis
kan redden zal het niet weten...
Zij zal al maakte god haar zacht en vol bekoring
verstrooid haar eigen wegen en het niet horen,
Dit liefdegefluister dat haar is naggegaan...
Zij was de ware...
en nu is ze weg...
zij was het meisje met de bruine haren en met haar lach die
steen in goud kan veranderen.
Zij was het waar ik naar keek en dat hoe dat heet zo steels, en zo en passant en ook zo zijdelings
dat ik je met zo lang bekeek tot ik naar je staarde en dat ik staren bleef totdat de tijd bleef stilstaan en dat er
alleen nog jij en ik overbleef...
Steeds denk ik nog aan jouw,
Waarom moest het zo eindigen...

een ding is zeker als dit blad verloren zal zijn
dan nog zal ik van je houden en hopen dat
eens de kaars weer licht heeft en de nacht ontsluiert...