29-04-'03

Stil loop ik achter de stoet aan,
want jij ben bij ons weggegaan.
Je was nog gezond en daarom doet het zo'n zeer,
want je lichaam wilde het niet meer.
Ik hoor het knarse van het grind onder mijn voeten,
en weet niet wat ik zonder je zou moeten.
Ik denk terug aan de leuke momenten samen,
en wou dat er nog meer kwamen.
De kist word in een gat gelegd en iedereen gaat weg,
ik blijf staan en terwijl ik mijn roos erbij leg,
stromen de eerste tranen over mijn wang,
ik sta daar alleen en ben bang.
bang voor de komende dagen, weken, jaren,
en ik hoop dat iemand het ooit kan verklaren,
waarom mensen dood gaan en iedereen verliezen,
waarom kan ik daar zelf niet voor kiezen?
Maar ik zit hier op mijn knieen naast het graf,
geef je nog een laatste kus op je steen,
en vraag me af... waar ga je nu heen?

R.I.P. lieve opa