Een donker hart vol van verdriet,
Ingedoken in een hoek, opdat niemand je ziet.
Treurig en alleen in je eigen gedachten,
En dan steeds maar op geluk moeten wachten.
Geen vrienden om op terug te vallen en uit te huilen,
Alleen in die donkere wereld met slechts enkele zuilen.
Zuilen waarin je herinneringen geschreven staan,
Herinneringen die je niet kan laten gaan.
Herinneringen die geschreven staan in een vage taal,
In woorden van verdriet, maar toch ook kaal.
Er zijn hier geen zonnestralen om ze te verbranden,
Ze kunnen niet worden uitgeveegd door warme handen.
Alleen jij kan ze trotseren en overwinnen,
Dat weet je, diep in je hart, van binnen.
Er is geen regenval die alles schoon maakt,
Geen regen waardoor de mooie bloem ontwaakt.
Slechts je eigen liefde en licht diep in je ziel,
Kunnen je halen uit dit donkere wiel.