Elke morgen als ik wakker word
begint er weer een nieuwe dag.
Dan dans ik weer,
dan zing ik weer.
Dan zien de mensen om me heen
bij mij weer die lach.

Elke morgen weer
zoek ik de kracht om op te staan,
om er weer wat van te maken.
Om de dag weer door te gaan.

Iedereen ziet me lachen.
Iedereen ziet me overal met een lach staan,
er is niemand die ziet wat ik doormaak.
Niemand die de pijn ziet
die ik elke dag weer door me heen voel gaan.

Maar 's avonds als ik in bed lig
blijven mijn tranen maar stromen,
dan zie ik geen uitweg meer
en vraag ik mezelf af of ik hier ooit overheen zal komen.
's Avonds is mijn kussen doorweekt door het verdriet,
er is niemand om mij te helpen.
Niemand die mijn geschreeuw hoort of mijn tranen ziet.
's Nachts huil ik mezelf in slaap.
Dan is het alsof de wereld om me heen instort
en soms, heel soms baal ik ervan
wanneer ik 's ochtends opnieuw weer wakker word."