Dit gedichtje heb ik een aantal jaren geleden gemaakt voor mijn man. Hij kropte alles op en durfde niks te tonen.


We hebben samen ons kind verwacht,
haar samen in liefde grootgebracht.
Veel te jong ging ze van ons heen,
en........we verloren haar alleen.
Zo wil ik echt niet verder gaan,
die eenzaamheid kan ik niet meer aan.
Het leven is voor mij een straf.
Zet dan toch dat masker af !
Laat zien, wat smart heeft aangericht,
toon je me jouw oprecht gezicht.
Want wij verloren samen
ons liefdespand.
Geef mij dus je hand,
en steunen wij elkaar.
Misschien weegt dat verdriet,
om ons kind minder zwaar.
Soms kan ik echt verlangen,
naar tranen op jouw wangen.
Want ook jij had haar zo lief,
onze blonde hartedief.
Geef mij je armen om in weg te schuilen,
bied mij je schouder aan om te huilen.
Want voor een mens alleen,
is deze smart te zwaar.
Dus sla je armen om me heen,
en troosten wij elkaar.
Dit isolement eist een keer z'n tol,
want zo verder leven hou ik echt niet vol.
En het is de wens van kinderen, groot en klein,
dat hun ouders altijd in liefde samen zijn.